"Βιαστές σωμάτων, ονείρων και ψυχών. Κλέφτες στιγμών της ονειρεμένης ζωής που σου ανήκει!"

2021-03-08

Κείμενο: Κορνηλία Μαυρομάτη


Η ώρα 5.30 π.μ. Πάλι ξύπνησα πριν προλάβει το ξυπνητήρι να χτυπήσει. Πάλι λουσμένη στον ιδρώτα να απορώ γιατί εφόσον ακόμη οι νύχτες θεωρητικά παραμένουν "παγωμένες ".

Θα προσπαθήσω να κοιμηθώ λίγο ακόμη.

Η ώρα 6.40. Άδικος κόπος! Κάθε φορά που τα μάτια κλείνουν αντί να οραματίζονται όνειρα οι εικόνες τους περιέχουν εικόνες που θυμίζουν εφιάλτες. 

'Ωρα 7.00.Έχω λίγο χρόνο ακόμη μέχρι να ξεκινήσει η μέρα μου. Προλαβαίνω να κάνω ένα μπανάκι. 

Ώρα 7.30.Έτοιμη να ξεκινήσω τη γεμάτη καθημερινότητα που τόσο πάσχισα να αποκτήσω.

 Κι η μέρα αρχίζει να κυλάει. Να κυλάει διαφορετικά από τις προηγούμενες. Η ενέργεια μου μοιάζει να με έχει εγκαταλείψει. Το σώμα μου έχει αρχίσει να πονάει όλο και περισσότερο. Δεν μπορώ να καταλάβω γιατί. Ο κόσμος έπαψε να φαίνεται όμορφος, κάθε πρόσωπο, ακόμη και το πιο οικείο άρχισε να μου προκαλεί ένα ανεξήγητο συναίσθημα καχυποψίας. Το μυαλό δεν συγκεντρώνεται, δεν συνεργάζεται. Φέρνει τις δικές του εικόνες. Τις επιβάλλει θα μπορούσε να πει κάποιος. Η καθημερινότητα συνεχίζεται όσο ένα "γιατί "την κατακλύζει. 

"Όλα είναι άψογα. Όπως τα θέλω. Γιατί συμβαίνει αυτό;"

Κι αυτό το γιατί δεν ακούστηκε από μένα. Εγώ μόνο το σκέφτηκα. Μέχρι να τελειώσει η μέρα συνειδητοποιώ πως όντως τελικά δεν το βιώνω μόνο εγώ όλο αυτό. Μου το αναφέρουν κι άλλοι, κι άλλοι, κι άλλοι κι ούτε που θυμάμαι πως βρέθηκαν κοντά μου αυτοί οι άλλοι. Κι αυτούς αν τους ρωτήσεις θα έχουν ξεχάσει.

Νιώθω τα πάντα γύρω να με πνίγουν, το κορμί πιο βρώμικο από ποτέ. Ένα μπάνιο δεν αρκεί. Δεν θέλω ούτε να κοιμηθώ, ούτε να ξυπνήσω. Ούτε καν να σηκωθώ από το κρεβάτι. Δεν θέλω να γελάσω, ούτε να κλάψω. Θέλω να χωθώ σε μια αγκαλιά μα φοβάμαι ακόμη και το παραμικρό άγγιγμα να νιώσω. Μου χαμογελούν και νιώθω σαν να με κοροϊδεύουν. Δίνουν λίγη ένταση πάνω στη κουβέντα και νιώθω φόβο. Νιώθω τη παρουσία τους γύρω κι εκεί που ένιωθα ασφάλεια τώρα τρομάζω. 

Γνώριμα όλα αυτά μα αδυνατώ και πάλι να θυμηθώ. Θα τα αφήσω στην άκρη προς το παρών.

 Ένας καφές κι ένα τσιγάρο με φίλους ίσως προσελκύσει μια κάποια χαλάρωση έστω και για λίγο.

Θέμα συζήτησης της ημέρας τι άλλο; Όλα αυτά τα γεγονότα βίας που λαμβάνουν χώρο γύρω μας και έτυχε να βγουν στην επιφάνεια τις τελευταίες μέρες. Γέμισαν όλα τα Μ.Μ.Ε. με ενημερωτικά δελτία. Η λέξη "βιασμός" μοστράρεται παντού χωρίς να φαίνεσαι εξωγήινος πλέον κάθε φορά που την προφέρεις. 

"Μα καλά τώρα το θυμήθηκαν;" ακούστηκε μια φωνή να μιλάει ειρωνικά στη παραδίπλα παρέα.Κάποιοι γέλασαν δυνατά και επιδεικτικά συμφώνησαν. Κάποιοι άλλοι κοιταχτήκαμε συνωμοτικά και φύγαμε χωρίς να πούμε λέξη. Η μέρα τελείωσε. Κλείνω τη πόρτα και τη διπλοκλειδώνω κρύβοντας τα κλειδιά λες και θα μου τα πάρουν. Πετάω τα ρούχα λες και κυλιόμουν σε λάσπες και μπαίνω για μπάνιο. Όσο κυλάει το νερό επάνω μου τόση βρωμιά νιώθω. Το δέρμα έχει κοκκινίσει τόσο από το τρίψιμο λες κι αν δε με γδάρω δεν θα ηρεμήσω. Τα μάτια αρχίζουν μόνα τους να κλαίνε. Ο λαιμός να κλείνει λες και του έχεις περάσει θηλιά και του τη σφίγγεις σε κάθε δάκρυ πιο πολύ!Μόλις συνειδητοποιώ τι κάνω κλείνω γρήγορα το νερό κι ετοιμάζομαι να ξαπλώσω. Να γιατί ζεσταίνομαι. Πόσο αστείο μοιάζει. Έχω πέσει για ύπνο κι έχω ντυθεί λες και θα πάω στα χιόνια. Να γιατί ξυπνάω λουσμένη στον ιδρώτα. Δεν μπορώ να κοιμηθώ βρωμάει τσιγάρο το δωμάτιο. Μα καλά πόσο καπνίζω τελευταία; Χαμπάρι δεν είχα πάρει.Κι αυτή η μυρωδιά που νιώθω να με περιτριγυρίζει τίνος είναι;Άλλο και τούτο πάλι.Θα δω καμία ταινία να περάσει η ώρα μα τι να δω τίποτα δε μου κάνει. Έχω πάψει εδώ και καιρό να βλέπω τηλεόραση. Ας μπω λίγο στα social.Κοίτα ποιος είναι online.Ακόμη δεν μπορώ να καταλάβω γιατί δεν στέλνει ένα μήνυμα. Κρίμα και μας είχα σκεφτεί τόσο ωραία μαζί, δεν κατάλαβα ποτέ τι πήγε λάθος και δεν συναντήθηκαν οι δρόμοι μας.

Θα διαβάσω ένα βιβλίο. Να πλάσω με τη φαντασία μου όμορφες εικόνες.

Μα γιατί δεν πιάνει ούτε αυτό. Τι μου συμβαίνει;

Η ώρα 00.00 μ.μ. Μήνυμα τέτοια ώρα; Ποιός;

"Φοβάμαι. Άρχισα πάλι να φοβάμαι. Τι έχω κάνει λάθος;" κι εκεί επιτέλους "ξυπνάω ".

Πετάω το κινητό και κρύβομαι κάτω από τα σκεπάσματα. Τώρα θυμάμαι. Τώρα σε θυμάμαι. Τώρα βλέπω. Σε βλέπω ξανά! Τώρα καταλαβαίνω. Δεν έφυγες ποτέ! Είσαι εκεί! Πάντα εκεί. Όσο κι αν ήθελα να πιστέψω ότι έχω ξεχάσει την ύπαρξη σου είσαι ακόμη εκεί. Πίσω από κάθε φόβο, από κάθε κλάμα. Κι αν εγώ με έπεισα ότι σε ξέχασα το σώμα θυμάται, σε θυμάται. Όση δουλειά κι αν έκανα, όσο κι αν προσπάθησα δεν έφυγες ποτέ. Κατοικούσες μέσα μου χαραμίζοντας τις πιο ωραίες στιγμές μου. Γι' αυτό είμαι ακόμη μόνη. Γιατί εσύ βρίσκεσαι εδώ και δεν χωράει κανείς άλλος. Γι' αυτό γέμισα τη μέρα μου με γεγονότα και εικόνες. Μπας και καταφέρω επιτέλους να ξεφύγω απ' τις δικές σου. Μα εσύ είσαι εκεί. Είσαι διαρκώς εκεί. Και το εκεί σου είναι εδώ κι εγώ θέλω τόσο να σε διώξω! Είναι εύκολο να λένε πως θα έπρεπε να σε είχα ξεχάσει. Είναι εύκολο να λένε πως δεν προσπάθησα αρκετά. Είναι εύκολο να ισχυρίζονται πως σώπασα. Μα εγώ δεν σώπασα ποτέ πραγματικά. Αυτοί έπαψαν να με ακούνε. Έφταιγαν τα ρούχα μου; Έφταιγε η ομιλία μου; Σε προκάλεσε το σώμα μου; Η συμπεριφορά μου; Η αφέλεια μου; Δεν ακούστηκε δυνατά το "όχι " μου; Το "σταμάτα", το σε "παρακαλώ ";Δε σε παρακάλεσα αρκετά να σταματήσεις; Σε ενόχλησε η βίαια αντιμετώπιση μου; Σε προσέλκυσε ακόμη πιο πολύ να συνεχίσεις; Το ότι πάγωσα και δεν μπορούσα να ασκήσω την ίδια σωματική δύναμη με σένα; Τι σε ωθούσε σε όλο αυτό;Τι είδους λύτρωση σου προκαλούσε όλο αυτό; Σε ελκύει το γεγονός να γνωρίζεις πως εξαιτίας σου σιχάθηκα τον ίδιο μου τον εαυτό;Πώς με το παραμικρό άγγιγμα νιώθω ξανά εσένα γύρω μου να εισβάλλεις μέσα μου βίαια και να σκίζεις την ψυχή μου; Να φοβάμαι να φορέσω τα αγαπημένα μου ρούχα μη τυχόν και προκαλέσω. Να προσπαθώ να περπατάω χωρίς να κοιτάζω πίσω μέρα-νύχτα. Να ψάχνω "έξοδο κινδύνου " όπου βρεθώ ακόμη και με ανθρώπους που χρόνια γνωρίζω. Να με κοιτάω στο καθρέφτη και να με βλέπω όπως τότε .Να μου είναι δύσκολο να με αγαπάω. Να βλέπω εσένα μέσα από εμένα και να με σιχαίνομαι γιατί σε σιχαίνομαι. Να σε μισώ που με έκανες να με μισώ.

Αυτό στα προκάλεσε όλα αυτά; Ή αίσθηση της δύναμης που είχες στο μυαλό σου; Εγώ; Τι!

Τι στα προκάλεσε όλα αυτά; Γιατί να τα κάνεις όλα αυτά; Και γιατί αφού τα έκανες όλα αυτά να παραμείνεις ατιμώρητος; Δεν σου κρύβω μπήκα στο τρυπάκι να ξανανιώσω ένοχη. Και για ότι μου συνέβη αλλά και γιατί "σώπασα ".Μετά όμως θυμήθηκα πως ούτε έφταιγα ούτε σώπασα ποτέ πραγματικά. Η κοινωνία δεν ήθελε να μάθει. Ένα σωρό κρυφές οργανώσεις κατά της βίας με αγόρια και κορίτσια, γυναίκες και άνδρες κάθε ηλικίας όλοι με το αίσθημα του θύτη ενώ ήταν τα θύματα. Κανείς μας δεν έφταιγε. Κανείς δεν σώπασε. Όλοι βρισκόμασταν εκεί για τον ίδιο λόγο. Κανείς γύρω δεν ήθελε να ακούσει. Δεν είχε σημασία η ηλικία μας. Τι 13,τι 15,16,20,32...Η αντιμετώπιση ήταν ίδια. 

"Δεν υπάρχουν αρκετές αποδείξεις. Μπορεί να υπερβάλλεις" "Δεν έχεις κλείσει τα 18.Χρειάζεσαι κηδεμόνα .Θα το αντέξουν οι γονείς σου;" "πως είναι δυνατόν ένας γονιός να κάνει κάτι τέτοιο στο παιδί του; Κανείς δεν θα σε πιστέψει " "Είναι μια χρονοβόρα διαδικασία και θα σου στοιχίσει αρκετά οικονομικά, δεν νομίζω να θες να χαλάσεις χρόνο και χρήμα σε όλο αυτό" "Υπάρχουν πολλά παράθυρα, δε θα βρεις το δίκιο σου κι αν τον εξαγριώσεις μπορεί να σου κάνει τα ίδια και χειρότερα " "έχει πολύ καλό όνομα στη κοινωνία κανείς δεν θα σε πιστέψει " "Μήπως ήταν κοντή η φούστα σου; Τι εννοείς φόρμα φορούσες ;Μήπως έφταιγε αυτό;" "τι εννοείς σου έριξε κάτι στο ποτό; Μήπως είχες πιεί όντως και δε θυμάσαι καλά;" "Μήπως ήταν πιο φιλικός και παρεξήγησες " "Άντε και τα είπες μπορείς να τα αποδείξεις ;"Κι ένα σωρό άλλες τέτοιου τύπου "δικαιολογίες " που σε ανάγκασαν από θύμα να φερθείς σαν θύτης. Να ζεις με αυτές τις εικόνες στις αναμνήσεις σου, να εκπαιδεύεσαι να αντιμετωπίζεις τέτοια γεγονότα γνωρίζοντας ότι θα ξανασυμβούν απλά θα αλλάξει ο πρωταγωνιστής. Αναγκασμένος πλέον να μετατρέπεις τον καθένα απέναντι σου σε πιθανό θύτη στα μάτια σου ενώ στην πραγματικότητα είναι θύμα σου. Θύμα του φόβου και των ανασφάλειών σου. Να του δίνεις χιλιάδες συμπεριφορές που δεν σε εκφράζουν πραγματικά μόνο και μόνο επειδή άθελά του σου θυμίζει το θύτη. Κι επειδή έχεις κουραστεί γιατί κάποιοι από αυτούς ίσως και να ήταν όντως θύτες, σωπαίνεις. Σωπαίνεις γιατί δεν ακούγεσαι. Έχεις κουραστεί πια. Δεν βρίσκεις βοήθεια. Κι όταν υπάρχουν άνθρωποι να σε ακούσουν νιώθεις πως δεν έχει νόημα. Δεν αντέχεις να ακούσεις άλλη μια δικαιολογία. Δεν έχεις κουράγιο. Ούτε έχεις κουράγιο να δικαιολογήσεις εκείνο το χέρι που θα σου απλωθεί να βοηθήσει το μέσα σου να ενώσει τα κομμάτια κι άθελά σου θα κάνεις τα πάντα να το διώξεις από απελπισία πλέον κι ας διψάς τόσο πολύ να το πιάσεις και να το κρατήσεις τόσο σφιχτά μπας κι αρχίσεις επιτέλους να αναπνέεις. Αγαπάς και σε αγαπούν Ναι. Αλλά δεν μπορείς να νιώσεις. Το μυαλό σου τα έχει αλλιώς καταγεγραμμένα. Θέλει χρόνο και δουλειά να αποβάλλει όσα έχουν φωλιάσει γερά μέσα του.Η ανασφάλεια ότι εκείνος που σου δίνει το χέρι να βοηθήσει μπορεί να μην αντέξει και να φύγει διότι τα ξεσπάσματα σου ίσως και να μη βγουν όλα μονομιάς κι ίσως τον κουράσει, ή ότι μπορεί να σε κατακρίνει μιας και η κοινωνία μας ανέκαθεν βούλιαζε σε ανόητα δικά της δημιουργημένα ταμπού ή να πρόδιδε το "μυστικό " σου ή να μην ήταν σε θέση να καταλάβει πόση αγάπη χρειάζεσαι, πόση στοργή, πόση ασφάλεια για να συνέλθεις. Ή το ενδεχόμενο να τον πληγώσεις εσύ από όλα αυτά που έχεις βιώσει, ακόμη κι αυτό. Ακόμη κι αυτό γεμίζει τις σκέψεις σου. Κι ας φαίνονται παράλογες, σε σένα μέσα μοιάζει να κυριαρχεί η λογική. 

Όσο κι αν προσπαθείς, ότι κι αν κάνεις κανένα "χάπι" δεν απαλύνει τον πόνο. Καμία καινούργια εικόνα δεν μπορεί να "σβήσει" εκατό τοις εκατό τη βία που έχεις εισπράξει. Όσο και να συγχωρήσεις, και όσους συγχωρήσεις θα είναι απλά για να καταφέρεις να κάνεις λίγα βήματα πιο πέρα. Ο θυμός, η αδικία, η αηδία, οι φωνές, η ανασφάλεια πάντα θα ξεπηδούν από μέσα σου. Απλώς κάθε φορά θα είσαι και πιο δυνατός να το αντιμετωπίσεις.

*Και κάπου εδώ θα απαντήσω σε εκείνο το παιδί από τη διπλανή παρέα έστω κι αργοπορημένα...

"Αν εγώ κι άλλοι είκοσι, τριάντα, σαράντα, εκατό μιλήσαμε και κανένας δε μας άκουσε γιατί οι φωνές μας δεν έτυχε να είναι συγχρονισμένες για τα δικά τους δεδομένα πως ζητάς τα ρέστα γιατί δεν το έκανε κάποιος άλλος νωρίτερα; Την ίδια στιγμή που μιλάνε χιλιάδες και προσπαθούν μπροστά στα μάτια σου να τους "φιμώσουν".

Όλο αυτό δεν γίνεται για καμία τιμωρία. Δεν υπάρχει τιμωρία που να σε οδηγήσει σε κάποιου είδους λύτρωση. Όλο αυτό γίνεται για να σταματήσει να βιώνει ο καθένας ό,τι έχω βιώσει εγώ, ίσως η αδελφή σου, ο φίλος σου, η κοπέλα σου, το αγόρι σου, το ανηψάκι σου, ο γείτονας, εκείνος ο περαστικός, εκείνο το παιδάκι που κάποτε γελούσες εις βάρος του, εκείνη τη κοπέλα που αποκαλούσες "εύκολη "ή "δύσκολη "χωρίς να ξέρεις τι κρύβεται από πίσω. Γι' αυτό γίνονται όλα αυτά. 

Εμείς οι "θύτες_θύματα_θύτες" είμαστε αναγκασμένοι να ζούμε έτσι είτε ο δράστης βρίσκεται ελεύθερος, είτε φυλακή, είτε κρεμασμένος.

Καλύτερα να μας δείχνουν με το δάχτυλο οι φαινομενικά κοινωνικά "καθαροί" παρά σε κάθε παρέα που θα συναντήσουμε οι 8 στους δέκα να έχουν βιώσει ότι κι εμείς κι ας έχουμε ανάγκη για κατανόηση.-

Και τώρα επιτηδευμένε stalker μου θα αναρωτηθείς γιατί τα αναφέρω όλα αυτά ενώ ξεκίνησα να μιλάω για σένα. Γιατί όλα αυτά έκαναν το σώμα να σε θυμηθεί ξανά. Ή για να γίνω πιο σαφής, ώθησαν το σώμα να μου θυμίσει ότι εγώ νόμιζα πως είχα ξεχάσει. Κι ευτυχώς για να είμαι ειλικρινής. Ευτυχώς γιατί τώρα ακούω κι άλλες φωνές γύρω μου. Τώρα βλέπω καθαρά τι με ρουφάει πίσω με μανία. Κι αυτή τη φορά έχω τη δύναμη να σε αντιμετωπίσω. Τον τρόπο ψάχνω. Ακόμη κι αν δε κρατήσω το πρώτο χέρι, θα βρεθεί επόμενο. Ακόμη κι αν πληγώσει η συμπεριφορά μου έχω τη δύναμη να φύγω λέγοντας συγγνώμη. Ακόμη κι αν ακούσω "φταις " έχω τη δύναμη να μου φωνάξω "Όχι δε φταίω ".Θα βρω κουράγιο λίγο λίγο να λύσω τη σιωπή γιατί υπάρχουν πολλοί που θέλουν να ακούσουν.

Γνωρίζω καλά πως πάντα θα είσαι εκεί. Σε κάθε κρυφό ή φανερό κλάμα, σε κάθε δάγκωμα των χειλιών από φόβο. Σε κάθε εφιάλτη.

Και στις όμορφες στιγμές. Πάλι εκεί θα είσαι. Με μοναδική επιθυμία να τις καταστρέψεις. 

Ζω καιρό με σένα. Δεν με φοβίζουν τα πήγαινε-έλα σου κι ας ήρθες με μεγαλύτερη φόρα τώρα. 

Μπορεί να μην τα έχω καταφέρει μα πλησιάζει εκείνη η στιγμή που θα ξεπηδήσεις πάλι από το πουθενά κι όσο κι αν τρομάξω από τις αναμνήσεις θα νιώθω ακόμη πιο σίγουρη. Ο τρόμος είναι παροδικός κι όλο και μικρότερος.

Παρατήρησε με όσο θες, θύμισε μου ότι θες. Σύντομα θα σε κοιτάξω με το πιο ειρωνικό μου βλέμμα και θα σου ψιθυρίσω γεμάτη ηρεμία. .."σε νίκησα ".Έτσι απλά. Και σε αυτή τη νίκη υπαίτιος θα είσαι εσύ. Ακόμη πιο ειρωνικό ε; Απορώ πως τόλμησες να πιστέψεις πως η νίκη σου θα ήταν μόνιμη όταν το χειρότερο που θα μπορούσε ποτέ να μου συμβεί ήσουν εσύ. Κι εσύ ήσουν πάντα πιο αδύναμος από μένα. Και με κάθε εσένα όπως και κάθε εμένα ταυτίζονται χιλιάδες. Και ξαφνικά κανείς δεν είναι μόνος.

 Θύτες-Θύματα παλεύουν για το ποια φωνή θα επικρατήσει δυνατότερη με ξεχασμένο παράγοντα πως οι δικές μας οι φωνές αντί να σωπαίνουν όπως νομίζατε έψαχναν κουράγιο και δύναμη κάνοντας υπομονή να ακουστούν όλες μαζεμένες τη κατάλληλη στιγμή γιατί επέλεγαν κάποιοι να τις αγνοήσουν. 

Έλα λοιπόν, σε περιμένω. Έλα, τρέξε! Δεν με ενοχλεί. Όσο πιο συχνά τρέχεις μέσα μου τόσο πιο εύκολο γίνεται να σε αντιμετωπίσω. Έλα λοιπόν, κάντο λίγο πιο εύκολο. Θα αντέξω. Όπως αντέχω τόσο καιρό να βιώνω τα ίδια ξανά και ξανά. Και να τα ρημάξεις θα σηκωθώ, πάντα σηκώνομαι. Φρόντισα το σώμα να αναγνωρίζει και αυτό.

 Βιαστές σωμάτων, ονείρων και ψυχών.

Κλέφτες στιγμών της ονειρεμένης ζωής που δικαιωματικά μας ανήκει.

Αυτό είστε και τίποτα περισσότερο ή λιγότερο. Γι' αυτό και καμία τιμωρία δεν μας καλύπτει. Καμία δεν θα ήταν αρκετή. Δεν διψάμε για εκδίκηση, δικαιοσύνη ζητάμε. Δικαίωμα να ζούμε όπως επιλέγουμε εμείς κι όχι κάποια αρρωστημένα όντα σαν κι εσένα.

Ένα παραπάνω δικαίωμα στο αύριο που ξημερώνει. Ένα ασφαλής μέρος για τις παιδικές ψυχές που φτάνουν τώρα σε αυτόν τον κόσμο .Όλες τις άλλες με τον ένα ή τον άλλο τρόπο τις έχετε ρημάξει κι ευτυχώς αντέχουν.

Αυτό ζητάμε όλοι. Κι αν όχι όλοι οι περισσότεροι. Και γινόμαστε όλο και και πιο πολλοί.

Και τώρα αρχίζω να μιλάω. Μπορεί ο ένας να μη με ακούσει, οι δυο να με αγνοήσουν μα οι υπόλοιποι θα με αγκαλιάσουν όπως με αγκαλιάζω πλέον εγώ και θα με στηρίξουν. 


_Duchess_
ᴘʜᴏᴛᴏ ᴄᴀᴘᴛᴜʀᴇᴅ ʙʏ ɢʀᴇɢ sᴛᴏɪᴋᴏs


Για την συλλογή του Οίκου Dior Fall 2020, η Creative Director του fashion house, η Maria Grazia Chiuri, ανέτρεξε στις προσωπικές σημειώσεις και στα σημεία-ορόσημα της φιλοσοφίας και της αισθητικής που προσδιόριζε τις δημιουργίες Christian Dior. Τον χειμώνα του 1950 είχε παρουσιάσει ως μέρος της τότε collection του το γυναικείο «κοστούμι» με τη...

Υπάρχουν διάφορα κολπάκια ομορφιάς που μπορούν να κάνουν τις βλεφαρίδες σου πιο εντυπωσιακές. Είναι πανεύκολα και έχουν να κάνουν με το πως βάζεις το μακιγιάζ σου, συγκεκριμένα με το πως βάζεις τη μάσκαρα.

Σημαντική πτώση της θερμοκρασίας αναμένεται βαθμιαία από σήμερα Τρίτη 21/09, όπου σύμφωνα με τα προγνωστικά στοιχεία του Εθνικού Αστεροσκοπείου Αθηνών / meteo.gr, την Πέμπτη 23/09 θα κυμανθεί έως και 9 βαθμούς κάτω από τις κανονικές για την εποχή τιμές.

Σε «νησί των... λυμάτων» κινδυνεύει να μετονομαστεί η Μύκονος, καθώς το σύστημα υδροδότησής της παρουσίασε πρόβλημα για άλλη μια φορά, με αποτέλεσμα να παρατηρηθούν και πάλι σκηνές απείρου «κάλλους».

Επειδή έρχονται μεγάλα δεινά στους ήρωες της αγαπημένης μας σειράς, από την επόμενη εβδομάδα στις Άγριες Μέλισσες, η Κατερίνα Διδασκάλου, ο Αιμίλιος Χειλάκης, ο Γιώργος Ηλιόπουλος, ο Αλέξανδρος Καλπακίδης και ο Γιάννης Βασιλώττος αποφάσισαν να ελαφρύνουν λίγο το βαρύ κλίμα που επιτάσσει το σενάριο των νέων επεισοδίων και σκαρώνουν τρελά happenings...

Εκεί που νομίζεις ότι τα έχεις δει όλα στην Μύκονο, έρχεται κι αυτό: το παντελόνι με σκίσιμο στα οπίσθια. Ιταλίδα βγήκε βόλτα στα Ματογιάννια φορώντας τζιν που είχε μια μεγάλη τρύπα στον αριστερό γλουτό και όπως ήταν φυσικό τράβηξε πάνω της τα βλέμματα και την κάμερα του Mykonos Live TV.

BARISTA

2021-09-18

Ζητείται έμπειρο προσωπικό για φούρνο με απαραίτητη τη γνώση καφέ.